کجا باید رفت چه می توان کرد؟ امروز زندگی ناامیدم می کند ٬اما به تو و شبی که با تو گذراندم فکر  می کنم آه می کشم ...چرا تو را اینقدر سخت می فهمم چرا نمی توانم با تو حرف بزنم چرا فقط می خواهم تو باشی چرا برای تو اما بدون تو گریه می کنم چرا نمی توانم این فضای سرد را به عدم بسپارم چرا نمی توانم وقتی سرم داد می زنی به چشمانت خیره شوم تا شاید سال های فراموش شده را در نگاهم بیابی ؟؟

زخمی ام مثل کبوتری که سینه سرخش رنگین شده و تو مرا با یک جمله فقط یک جمله در این برهوت رها کردی ٬پر پروازی نیست بالی نیست تا دوباره گشوده شود می خواهم بمانم و نگران از روزهایی که با تو چگونه خواهند گذشت ٬نگران روزهایی که بتوانی بالاتر روی و این نردبام کلام راهی باشد برای دور کردن من از تو  .خیلی چیزها مانده که از تو می خواهم و نگرانم که فرصتی نداشته باشم و نگرانم که فرصتی نداشته باشیم و من نمی خواهم که وقتی از تو دورم بروم .....

چشمانم را می بندم و به آنچه در وجودت دوست دارم فکر می کنم فقط به آنچه تو را راضی می کند .لبخند می زنم و می خواهم آنگونه باشم که تو می خواهی.فقط یک بار توانستم وخواستم که تو را داشته باشم و نمی خواهم راحت از دستم بگریزی می خواهم اگر حرفی است برای تو باشد اگر دردی ست به خاطر تو باشد و اگر بغضی ست و اشکی .....

زیاد حرف می زنم زیاد سکوت می کنم (این را تو می گویی ) از من چه می خواهی؟؟؟؟؟؟؟

.

.

.

.

این روزها به مردن زیاد فکر می کنم به برهوتی که برزخ است  به تکه های کفن به جسمی که بدون روح مخوف است و دردناک این روزها به کاشی های سفید غسالخانه زیاد فکر می کنم به تربتی که روی سینه می گذارند به بوی سدر و کافور و به خونابه های شسته شده. حالم بهم می خورددستانم می لرزد و زبری خاک را در زیر دندان هایم حس می  کنم .این روزها همه می روند همه کسانی که دوستشان داریم   این روزها زیاد نماز خواندم در یک ردیف نماز میت و تکبیر گفتم و نماز وحشت و شب برای خواب آنقدر به مرگ فکر کردم که تجسم بیداری را از یاد برده بودم .تا کدامین روز ؟آری باور مرگ کم کم آسان می شود وقتی ببینی همه ی عزیزانت که سی سال در کنارشان بودی دیگر نیستند .